Wat mag het publiek van de voorstelling Viva la Diva! verwachten? Lachen. Dat ten eerste. Het is een comedy. Waanzinnige (valse) zang, live gezongen en live begeleid op piano, uitgevoerd door twee "ouwe rotten" in het vak. Maar deze versie belicht ook de ontroerende tragiek van Florence Foster Jenkins. Wij willen dat het publiek na afloop zal denken: "Ik heb vanavond gelachen én ben ontroerd geweest. Ik heb iets bijzonders meegemaakt". Levend theater; dat is echt onvervangbaar!

Frédérique, wat een uitdaging voor jou om als getalenteerd en
gewaardeerd zangeres én vocal coach, vals te zingen. Hoe doe je dat?
Bewust vals zingen is nog niet zo makkelijk als 't lijkt. En zeker een uitdaging. Vaak gaan mensen onder de toon hangen, maar juist vlak er boven zingen doet pas echt pijn aan je oren. Alles wat ik tijdens zangles aan mijn leerlingen doceer, zoals ademsteun, projectie, klankkleur, moet ik zelf nu ineens juist expres fout doen. Heerlijk!

En Erik, hoe is het voor jou om hier steeds naar te ‘mogen’ luisteren?
Ik heb al jaren ervaring met het 'mogen' luisteren naar mijn (expres) vals zingende echtgenote. Als we samen met vakantie gaan en we uren in de auto moeten zitten, gaat Frédérique uit verveling alles vals bezingen wat langs de snelweg voorbij schiet. Dus ik kan uit eigen ervaring garanderen dat zij dat hemeltergend pijnlijk goed kan!

Zou je zelf ook zo ver gaan om je partner een podium te bieden ook al is het talent ver te zoeken?
Nee. Het is toch eigenlijk vreselijk wat er met Florence gebeurt? Ze wordt van alle kanten voor de gek gehouden, zelfs door haar echtgenoot. En haar pianist durft niets te zeggen. Je kunt Florence misschien knettergek noemen, maar ze is ook een lieve, buitengewoon gulle en zachtaardige dame. En het is Florence's eigen "kracht van de onwetendheid" die haar  uiteindelijk toch laat triomferen. Toch is het juist deze tragische kant die  deze comedy van Chris Ballance zo bijzonder maakt.

Wat is jullie favoriete moment in de voorstelling?
Erik: Na een plaat-opname in de studio zit Florence thuis en luistert naar haar eerste langspeelplaat. Voor het eerst hoort ze haar eigen stem! Het is een kleine scène, zonder tekst. Frédérique laat daar in "stil spel" aan het publiek zien hoe Florence's eerste twijfel in haar hoofd kruipt. Prachtig. Frédérique: Florence neemt een taxi en belandt in een verkeersongeval. Van pure schrik kan ze ineens 4 tonen hoger zingen (krijsen?) waardoor ze besluit dat ze eindelijk Madama Butterfly kan zingen. Ze laat triomfantelijk haar hogere noten horen aan haar  pianist, terwijl ze hem haar gloednieuwe Madama Butterfly jurk toont.  Het is krank- en uitzinnig. Verrukkelijk om te spelen. Want ja, dat is het:  spélen!

Met in het achterhoofd de instelling van Florence; wat zou jullie
droompodium zijn?
Niet Carnegie Hall. Wij zijn wat Europeser. Na wat overleg komen wij toch uit op Koninklijk Theater Carré. We hebben er allebei (apart) diverse keren gestaan, en spelen in Carré komt toch wel heel dicht bij hoe de hemel er uit zou kunnen zien.

Wat maakt deze voorstelling uniek voor het publiek en waarom moeten ze hem komen zien?
Het waanzinnige verhaal van Florence Foster Jenkins is al op veel  manieren verteld, in films en theatervoorstellingen. Maar juist deze versie van Chris Ballance neemt een bijzondere plaats in. Waar de meeste  versies zich richten op de vreemde relatie tussen Florence en haar  echtgenoot, onderzoekt deze versie juist de nog vreemdere relatie tussen Florence en haar pianist. En hoewel alle versies een comedy of zelfs klucht zijn, heeft Chris Ballance een comedy geschreven waaronder een ontroerende tragiek sluimert. Zoals theater moet zijn: een lach én een traan.