Elke maand schrijven wij een artikel in de vorm van een recensie over een van onze artiesten waaraan wij een bezoekje hebben gepleegd, zodat jij weet wat je kan verwachten bij het boeken of bezoeken van een voorstelling. Deze maand richten we het recensie-spotlicht op En verbied de vogels om te fluiten – een voorstelling van een jonge cabaretier die heel groot zou kunnen worden.

Ayoub is een nieuwe naam in het cabaretlandschap, maar wel een naam die je wil onthouden. Hij won in 2024 het AKF Sonneveldprijs en publieksprijs en het jaar erna schreef de NRC dat hij misschien wel het mooiste theaterdebuut van het jaar heeft gemaakt. Dat ging uiteraard over de voorstelling En verbied de vogels om te fluiten, waar deze – relatief spoilervrije – recensie over gaat.

Rooibosthee tijdens de voorstelling

Als impresariaat die Ayoub vertegenwoordigd hebben wij tijdens een van onze seizoenspresentaties een stukje van zijn voorstelling gezien. Zijn 10-minutenspel was toen al veel belovend, maar dit seizoen was het eindelijk zo ver. We mochten voor het eerst zijn hele avondvullende voorstelling in het theater zien. Was het zo bewonderingswaardig als dat we hadden verwacht, of toch niet?

Op eerste indruk lijkt zijn voorstelling heel simpel in elkaar te zitten. Ayoub komt zelfs met een kopje rooibosthee het podium op, alsof we “gewoon” bezoekers zijn bij hem thuis. Niet bij een theatervoorstelling. Echter, simpel blijkt al snel een misleidende beschrijving te zijn.

Niks is willekeurig

Zo neuriet hij aan het begin een melodietje, het lijkt geheel willekeurig. Dan maakt hij later in de voorstelling een grap voordat hij begint met het spelen van een eigen nummer: “je mag het meezingen als je het liedje kent.” Iedereen lacht, want waarom zou het publiek een nummer meezingen die ze nog nooit hebben gehoord? Een paar seconden later zingt iedereen in de zaal mee. Dat willekeurige melodietje aan het begin van de voorstelling was niet willekeurig.

En dat blijkt de stille kracht van Ayoub te zijn. Tijdens de hele voorstelling plant hij allerlei zaadjes in de vorm van grappen, teksten, liedjes, interacties, die uitbloeien tot iets groters wanneer men het niet verwacht. Intelligentie en humor zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden en En verbied de vogels om te fluiten is daar een bewijs van.

Marokkaanse achtergrond en ouders

Ayoub’s Marokkaanse achtergrond is een anker in de voorstelling. Zo neemt hij de zaal mee naar een markt in Marokko, waar hij de perfecte watermeloen moet uit zoeken om een “echte” Marokkaan te worden. Om deze scene zou levendig mogelijk te schetsen, vraagt hij zijn publiek om achtergrondgeluid te maken – binnen de kortste keren transformeert hij hen in straatkatten, brommers, de wind door de bergen – iedereen doet mee.

Overigens, als we met de anekdote over de anker verder zouden gaan, dan zijn z’n ouders zijn het schip in een veilige haven. Zijn vader spreekt poëtisch, gebroken Nederlands – wat de motor bleek te zijn achter Ayoub’s eigen liefde voor taal. Zijn moeder weet altijd de juiste dingen te zeggen en durft regels te doorbreken wanneer dat nodig is. En wanneer Ayoub 11 jaar wordt zal dat ook nodig zijn, blijkt in zijn voorstelling.

In deze recensie over En verbied de vogels om te fluiten vinden we dit eigenlijk wel een mooi moment om te stoppen met schrijven voordat we te veel vertellen. Wat we wel schrijven is je deze voorstelling eigenlijk gewoon zelf moet zien – en dan misschien nog een keer om er zeker van te zijn dat je geen grappen hebt gemist in een voorstelling waar elk zinnetje een functie heeft.

En verbied vogels om te fluiten in het theater

Wil je de voorstelling bezoeken na het lezen van deze recensie over En verbied vogels om te fluiten? Bekijk dan de speellijst van Ayoub om te zien wanneer ze bij jou in de buurt spelen.