Nasrdin Dchar

JA

do 25 april 2019 20:15

Bestel

Tussen de avond dat Nasrdin zijn vrouw ontmoet in de Marina Bar en de dag dat ze trouwen, zit vijftien jaar. Waarom heeft het zo lang geduurd als hij bij de eerste kennismaking al weet dat zij de ware is? Net als in zijn succesvolle solovoorstellingen Oumi (over zijn moeder) en DAD (over zijn vader en het vaderschap) neemt acteur Nasrdin Dchar het publiek in JA mee op een reis. Die scheert langs continenten en culturen, maar het is vooral zijn eigen zoektocht naar volwassenheid, met als universele kern de liefde. Want die kan alles overwinnen. Toch? In dezelfde persoonlijke stijl als de voorstelling DAD – officiële juryselectie Theaterfestival 2017 – laat Dchar zien hoe hobbelig het pad van de liefde kan zijn, wat trouwen teweeg brengt in een mensenleven en hoe je uiteindelijk met een licht hart ‘JA!’ kunt zeggen.

De pers over JA!:

“Nasrdin Dchar maakt met 'JA’ een lichtvoetige én diepzinnige voorstelling.”Trouw *****

“Als een Hugh Grant van de Lage Landen palmt hij je in met zijn laconieke spel-met-knipoog.” - NRC ****

“Moedig, van Dchar, dat hij zichzelf zo te kijk zet.” - Volkskrant ****

“Nasrdin Dchar viert culturele strubbelingen in JA.” - Parool

"Ik hoop dat veel mensen JA gaan zien." - Scènes

“Hij speelt met gemak alle personen zelf. Of het nou zijn vriendin is, zijn Brabantse vriend, zijn vader, haar vader. Het maakt allemaal niet uit want hij doet dat met zoveel overtuiging en openheid dat je werkelijk geen woord wil missen van wat er allemaal omgaat in de gedachten van al deze mensen.” - Theaterparadijs *****

“Een persoonlijke voorstelling die niet louter over zijn eigen liefdesleven gaat, maar ook over schaamte, schuldgevoel, cultuurverschillen en daarin humor en oprecht engagement combineert.” - Theaterkrant

 

Over Nasrdin Dchar:

Nasrdin Dchar (1978) won in 2011 een gouden Kalf voor zijn rol in de film Rabat. Hij speelde rollen in de films Infiltrant (Shariff Korver), Wolf ( Jim Taihuttu) en Süskind (Rudolf van den Berg). Improviseert in De Vloer Op, en speelt oa in de series Zwarte Tulp en De 12 van Oldenheim.

Als gastacteur was Nasrdin verbonden aan Theater Rotterdam, waar hij o.a. te zien was inBranden, Kust en Oedipus. Eerder speelde hij in het vierluik De geschiedenis van de familie Avenier en Ghetto van Het Toneel Speelt.

Zijn solovoorstellingen Oumi (mijn moeder), geschreven door Maria Goos, werd zeer succesvol ontvangen. Hij speelde de voorstelling, in combinatie met de documentaire Mijn vader, de expat van Abdelkarim El Fassi, zelfs in Koninklijk Theater Carré in aanwezigheid van Koningin Maxima. Ook zijn solo DAD, geschreven samen met Floris van Delft, trok meer dan vijfentwintigduizend bezoekers naar het theater, en de voorstelling is ook op televisie uitgezonden. DAD behoorde tot de officiële juryselectie van het Theaterfestival 2017 en was er publieksfavoriet.

De pers over DAD (zijn vorige solovoorstelling):

“‘DAD’ van Nasrdin Dchar gaat ons allemaal aan.” – Ron Rijghard, NRC ****

“Dchar spreekt in DAD recht uit het hart en blijft dicht bij zichzelf.” -  Esther Kleuver, De Telegraaf ****

“Een liefdevolle, afwisselend grappige en licht melancholische voorstelling, met aandacht voor kleine details naast grote thema's.” – Karin Veraart, de Volkskrant ****

“Dad is een theatrale koorddansact, waarin Dchar knap balanceert tussen de vreugde over zijn aanstaande kind en de woede over de staat waarin het land verkeert waar hij opgroeide” Mike Peek, Het Parool ****

 

Na solovoorstellingen over zijn moeder en zijn vader is het dit keer de beurt aan de liefde. In JA schetst acteur Nasrdin Dchar een intiem portret over zijn zoektocht naar volwassenheid en de liefde voor zijn vrouw, maar dat gaat niet zonder slag of stoot…

‘TIJD VOOR HET JA-GEVOEL’

Tekst: Rinske Wels

21 Jaar oud was acteur Nasrdin Dchar toen hij in de Marina Bar in Steenbergen (N-B) de vrouw van zijn leven ontmoette. Hij was op slag verliefd toen hij haar zag en wist: zij is de ware. Toch zou het nog vijftien jaar duren voordat ze zouden trouwen. Wat er in de tussentijd zoal gebeurde, komt langs in JA, de nieuwe toneelsolo van Dchar.

Nasrdin Dchar (40) is bekend van de tv-series Zwarte Tulp, Mocro Maffia en De 12 van Oldenheim. Hij speelde in films als Rabat (Gouden Kalf) en In Limbo. Eerder maakte hij succesvolle voorstellingen over zijn moeder in Oumi en zijn vader en het vaderschap in DAD. Die laatste werd zelfs opgenomen in de officiële juryselectie van het Theaterfestival 2017. Dchar: “Na de voorstelling over mijn moeder, wist ik meteen dat er daarna een voorstelling over mijn vader moest komen. Omdat ik zelf vader was geworden, kreeg het een extra lading omdat we leven in een maatschappij die nogal gepolariseerd is. Waarin verschillen niet als kracht worden gezien, maar waar juist erg op gewezen wordt. Mijn kinderen groeien hier op. Zo ontstond de vraag van de voorstelling DAD: is Nederland wel het land waar ik mijn kind wil opvoeden?” In een heel persoonlijke stijl speelde Dchar bijna cabareteske scènes, vertelde verhalen en maakte zich druk om de wereld om hem heen. Soms bedekt, zoals in Oumi, soms explicieter zoals in DAD. “Die voorstelling heb ik gemaakt met Floris van Delft. Dat voelde zo goed, dat ik meteen wist: mijn volgende wil ik ook met hem maken.”

Drie generaties liefde
Floris van Delft (43) is regisseur en theatermaker. Met Dchar is de samenwerking nog intensiever, want ze schrijven alles samen. Dit keer dus over de liefde in JA. Van Delft: “Een groot begrip, ja, dus het moet niet te universeel of clichématig worden. Het moet eigenlijk zo zijn dat je het te gek vindt dat je even in een andere wereld mag kijken. Het omgaan met verschillen, eigenlijk een constant thema in Nasrdins oeuvre, speelt in deze voorstelling een nog grotere rol, het is hét thema van JA.” Dchar grapt: “Mijn ouders waren op hè, dus nu moest het wel over mijn vrouw gaan.” Dan serieuzer: “Ik vind de liefde als gegeven heel belangrijk, in een relatie, maar ook in de samenleving. Ik begon met het idee dat het over drie generaties liefde moest gaan, hoe die liefdes van elkaar verschillen en tegelijkertijd ook hetzelfde zijn. Van daaruit kwamen we bij mijn eigen huwelijk. Eerst ging ik dat uit de weg, maar het bleek dat we dit verhaal gewoon moesten vertellen.”

Niet liegen
Hoe zit het met het onderscheid in eigen huis? Dchar: “Ik heet Nasrdin, mijn vrouw heet Amy, alleen al bij de namen weet je: oké, dat is een verschil, hoe zit dat? Het wordt me vaak gevraagd. Het is ook een belangrijke vraag in JA: hoe doen jullie dat dan? Omgaan met de verschillen. Maar iedereen die een relatie heeft, kent toch verschillen? Ik hoop dat mensen straks in de zaal zitten en denken: mijn man en ik hebben een ander soort relatie, maar hoe gaan wij om met die situaties? In de liefde – dat heb ik wel geleerd – moet je soms concessies doen, dingen voor elkaar over hebben.” Dchars ouders hadden misschien liever gezien dat hij met een Marokkaanse thuis was gekomen. “Alleen in het begin hè, nu is Amy als een dochter voor ze. Maar ik denk dat elke ouder het beste en makkelijkste voor zijn kind wil. Ik ben het derde kind van mijn ouders, we zijn met vier thuis. Mijn oudere broer heeft mij doen inzien hoe het niet moet. Hij was verliefd en dacht: de enige manier is erover liegen. Omdat het eigenlijk niet mag. Hij heeft het zichzelf daarmee zo moeilijk gemaakt. Dat heeft mij de ogen geopend: vanaf het moment dat ik verkering kreeg met Amy heb ik het thuis verteld.”

Meer optimisme
Ter voorbereiding op zijn vorige voorstellingen, interviewde Nasrdin Dchar uitgebreid zijn moeder en vader. Dat was dit keer lastig, hij kon het niet. Dchar: “Dus dat heeft Floris gedaan. Die heeft aardig wat uren bij ons aan tafel gezeten met Amy terwijl ik buiten met mijn zoontje aan het voetballen was of de boodschappen deed. Raar, haha. Want ik dacht: o mijn god, wat zal ze allemaal wel niet vertellen?!” Floris van Delft: “Ik vond het ook spannend. Maar ik deed het ook met een soort gekke afstand, want ik wist dat het een voorstelling zou worden. In die uren praten met Amy heb ik hun relatie doorgekauwd: hoe was dat dan? Wat vond jij ervan? Wat waren je slechte gedachten? Maar ook details: wat dronk je? Wat had je aan? Heel bijzonder dat zij zich zo opengesteld heeft.” Heeft ze vooraf gezegd: bepaalde dingen wil ik er liever niet in? Dchar: “Nee. Ze heeft mij vrijgelaten om te maken wat ik wilde maken, moest maken. Maar ze heeft vanaf dag één meegelezen, dat vond ik belangrijk. Net als mijn zus trouwens, ik hecht waarde aan haar mening. Zij pikte precies de dingen eruit waar de Marokkaanse gemeenschap iets over gaat zeggen. Ik vind dat een belangrijk onderdeel in JA, dat het ook een spiegel is naar mijn culturele achtergrond. Wat vind ik ervan en hoe verhoud ik me daartoe? Als je de krant openslaat, voelt het alsof we in een nee-tijdperk zitten. En ik vind het tijd voor het ja-gevoel. Iets meer optimisme, er is al genoeg pessimisme. Dat is óók een boodschap aan mezelf.”

Vele beginnen
Wat voor voorstelling is JA dan uiteindelijk geworden? Nasrdin Dchar meteen: “Een liefdesepos!” Floris van Delft daarna: “Het is een coming-of-ageverhaal geworden. Het begint 15 jaar geleden bij de eerste ontmoeting van Nas met zijn geliefde en langzaam, via allerlei zijwegen, word je meegenomen naar het jawoord.” Dchar: “Eigenlijk beginnen we in 1933. Dit verhaal heeft vele beginnen, zo begint de voorstelling letterlijk. De eerste scène laat zien waar wij vandaan komen. Het ene verhaal begint in Marokko, het andere in Indonesië. Want Amy is kwart Indonesisch. Via drie generaties belanden we in Steenbergen. Maar ja, na die eerste ontmoeting duurde het nog vijftien jaar tot we gingen trouwen. Wat is dat voor raars? Als ik altijd heb geloofd in de ware liefde, waarom heeft het dan zo lang geduurd? Daar is de voorstelling een antwoord op. Ik speel, net als in DAD, allerlei verschillende personages, we duiken scènes in en je ziet momenten uit mijn leven: tussen mij een Amy, tussen mij en een vriend, mijn vader. Je zoomt steeds even in als het ware. Er zitten ook reflectiemomenten in, interactie met het publiek. En dansen. Er gaat zeker gedanst worden!”