Legendary Albums Live

The Rolling Stones' Sticky Fingers

do 7 mei 2020 20:15

Afgelast

Jan Akkerman en Bert Heerink eren The Rolling Stones meesterwerk Sticky Fingers in een theatertour.

50 jaar nadat The Rolling Stones in 1969 hun gevierde album Sticky Fingers creëerden, speelt  Legendary Albums Live de plaat integraal in het theater. Jan Akkerman, Bert Heerink en de Bombitas nemen, samen met de Legendary Albums Liveband, het materiaal vocaal en muzikaal voor hun rekening.

Sticky Fingers werd destijds al unaniem geroemd als het creatieve hoogtepunt van Mick Jagger, Richards & Co; een halve eeuw later is dit album nog steeds een van dé klassiekers. Sticky Fingers was het eerste album ooit dat The Rolling Stones in eigen beheer uitgaf. Ook de cover werd wereldberoemd; Andy Warhol de iconische spijkerbroek cover met ritssluiting. De voorstelling wordt afgewisseld met achtergrondverhalen over The Rolling Stones en eigen ervaringen van de bandleden met de Stones.

Jan Akkerman, Bert Heerink en Legendary Albums Live
Jan Akkerman verwierf internationale bekendheid met zijn band Focus (van de wereldhit ‘Hocus Pocus) waarmee hij door Europa en VS toerde en samenspeelde met o.a. Gentle Giant, Frank Zappa en Yes. In 1973 werd Akkerman uitgeroepen tot beste gitarist van de wereld. In zijn solocarrière speelde hij onder meer met Herman Brood, Paco de Lucía, Peter Banks, Solution en B.B. King. Afgelopen oktober bracht Jan Akkerman  zijn laatste solo album Close Beauty uit.

Bert Heerink werd voornamelijk bekend als zanger van de internationaal bekende hardrockband Vandenberg, en als bandlid van de heavymetalband Picture. In 1995 scoorde Heerink met het nummer Julie July een top 10-hit in de Nederlands hitparades. In 2000 werd Heerink zanger bij de reünie van de band Kayak. 

Legendary Albums Live is een productie van producent, zanger en componist Peter Groot Kormelink. Elk jaar brengt Peter Groot Kormelink een legendarisch album naar de theaters. Met Legendary Albums Live bracht hij eerder de producties: Stevie Wonder - Songs In The Key of Life, U2 – The Joshua Tree by 3JS, Dire Straits – Brothers in Arms en Bruce Springsteens Born in the U.S.A.

Met: Jan Akkerman (gitaar), Bert Heerink (zang), De Bombitas: Lies Schilp en Inge Bonthond (zang), Rob Winter (gitaar), Jan-Peter Bast (toetsen), Arie den Boer (drums) en Marco Dirne (bas).

Lees hier een rechtenvrij interview in Soundz

 

 

10 leuke feitjes over het wereldberoemde album Sticky Fingers:

1.       Brown Sugar en Wild Horses zijn opgenomen naast een begraafplaats.

In 1969 strijken The Rolling Stones na hun Amerikaanse tournee neer in Alabama. Geïnspireerd door de vele shows hebben ze nieuw materiaal dat ze willen vastleggen voordat ze teruggaan naar hun thuisbasis in Engeland. Via biograaf Stanley Booth, die met de band meereist tijdens de tour, komen ze terecht bij de Muscle Shoal Sound Studio in een afgelegen deel van de staat Alabama. Het gebouw is een voormalige grafkistenfabriek die voor het gemak naast een begraafplaats is gebouwd en later is omgebouwd tot opnamestudio.

2.       De opnamesessie in de Muscle Shoal Sound Studio is eigenlijk illegaal.

Destijds konden buitenlandse bands een tourvergunning of een opnamevergunning krijgen. Omdat de Stones net getourd hadden, mochten ze officieel geen studio-opnamen maken in de VS. De band moet daarom een plek vinden die niet op de radar van het American Federation Of Musicians staat. Biograaf Stanley Booth belt vervolgens vriend en toetsenist Jim Dickinson die wel een adresje weet: De Muscle Shoals Sound Studio. Het is maar goed dat er niemand achter komt, want de drie dagen in Alabama leveren mooi wel de klassiekers Brown Sugar en Wild Horses op.

3.       Op Brown Sugar staat een verwijzing naar Duane Allman.

De regel’ Scarred Old Slaver’ van de hit Brown Sugar is eigenlijk gezongen als ‘Skydog Slaver’. Skydog is een verwijzing naar Duane Allman (oprichter van The Allman Brothers), die zo genoemd wordt in de Muscle Shoals studio, omdat hij vrijwel altijd high is. Mick Jagger hoort het verhaal en gebruikt het voor de tekst. Een tekst die volgens toetsenist Jim Dickinson, die bij de opnamen aanwezig is, binnen 45 minuten door Mick Jagger geschreven.

4.       Klassieker Wild Horses is in eerste instantie geschreven als een slaapliedje.

Keith Richards is in 1969 nog maar amper vader geworden van zijn zoontje Marlon, voordat hij alweer op tournee moet naar Amerika. Het idee dat hij zijn pasgeboren zoontje als zo snel moet verlaten, levert Richards de inspiratie op voor Wild Horses. De uiteindelijke versie van de track bevat overigens ook tekst van Mick Jagger die naar verluidt zijn relatie met Marian Faithfull als voedingsbodem gebruikt voor zijn lyrieke bijdrage. Met een fles bourbon die ze over en weer laten gaan, zingen Richards en Jagger het nummer in.

5.       Sticky Fingers is het eerste album waarop gitarist Mick Taylor als officieel bandlid te horen is.

Alhoewel hij eerder al te horen is in de nummers Country Honk en Live With Me voor het album Let In Bleed en in de single Honky Tonk Women, wordt in 1969 John Mayall's Bluesbreakers-gitarist Mick Taylor officieel gerekruteerd als de opvolger van de onder dubieuze omstandigheden overleden Brian Jones eerder dat jaar. Keith Richards schrijft in zijn biografie dat Taylors invloed direct te horen is op de plaat: “Met Mick Taylor in de band tijdens de tour van 1969 werden de Stones weer een eenheid, dus deden we Sticky Fingers met hem. De muziek veranderde, misschien onbewust, omdat je schrijft met hem in je achterhoofd, wetende dat hij met andere muziek komt dan we voorheen maakten. De oorsprong van sommige nummers op de plaat komt voort uit het feit dat we wisten dat Taylor er iets briljants mee kon doen.”

6.       De plaat is tevens de eerste waarop het wereldberoemde ‘tong logo’ te zien is.

Mick Jagger is de logo’s waar platenmaatschappij Decca mee komt meer dan zat en benadert in 1969 het Royal College of Art in London om iemand aan te wijzen die een nieuw logo voor de band kan ontwerpen. De uitverkorene is designstudent John Pasche die zich laat inspireren door de karakteristieke lippen van de frontman zelf en tegelijkertijd ook het rebelse karakter van de groep vangt. Het resultaat is het misschien wel meest herkenbare band logo ter wereld. Het originele artwork is te zien in het Londens Victoria and Albert Museum.

7.       De cover van Sticky Fingers met de ritssluiting was een idee van Andy Warhol.

Op een feestje in 1969 loopt Mick Jagger Andy Warhol tegen het lijf, die terloops opmerkt dat het leuk zou zijn om een echte rits op een albumcover te hebben. Een jaar later stelt Jagger het idee voor als albumhoes voor Sticky Fingers. Warhol neemt de foto waarop niet - zoals velen denken - de bobbel van de frontman te zien is, maar die van model Joe Dallesandro. Tot ontsteltenis van Atlantic Records blijkt dat de rits op de hoes in de plaat drukt na verpakking, waardoor Sister Morphine beschadigd raakt. Uitgever Craig Braun besluit daarop high te worden en komt met de oplossing: de rits naar beneden trekken voordat de plaat verpakt wordt.

8.       Sister Morphine en Wild Horses worden al door andere artiesten uitgebracht voor de release van Sticky Fingers.

Sister Morphine is in 1969 geschreven door Mick Jagger en Marianne Faithfull. De versie met Faithfull op zang komt als B-kant van haar single Something Better bij het grote publis terecht. Stones-leden Mick Jagger en Charlie Watts zijn op de akoestische gitaar en drums te horen.
Een jaar voor de release van Sticky Fingers komt ook Wild Horses vroegtijdig uit. Gram Parsons haalt Jagger en Richards over om het nummer te mogen uitbrengen met zijn band The Flying Burrito Brothers. Omdat Parsons een vriend van de band is, kunnen de gitarist en zanger hem niet weigeren en zodoende komt Wild Horses terecht op Burrito Deluxe, een jaar voordat de Stones Sticky Fingers uitbrengen.

9.       Sticky Fingers is het eerste album dat uit kwam op het eigen label van de Stones.

Nadat het contract met platenmaatschappij Decca in 1971 afloopt, besluit de band om het heft in eigen handen te nemen om zo de rechten van hun muziek te houden. Ze starten hun eigen platenmaatschappij: Rolling Stones Records, en brengen op dat label Sticky Fingers uit in april 71. De rechten van alle platen voor Sticky Fingers zijn in handen van voormalig manager Allen Klein, die destijds alle rechten heeft ondergebracht bij zijn bedrijf ABKCO Music and Records, Inc, iets waar de band pas achter komt als het al te laat is. De directeur van de nieuwe organisatie wordt Marshall Chess, de zoon van Chess Records eigenaar Leonard Chess.

10.   De Spaanse uitgave van Sticky Fingers bevat een cover van vingers in een blik stroop.

In de dictatuur van Francesco Franco wordt de originele cover met de broek gecensureerd. Op de Spaanse cover is daarom een afbeelding van een blikje stroop gebruikt met daarin vingers die eruit komen. Het nummer Sister Morphine is bovendien vervangen door een liveopname van Chuck Berry's Let It Rock.

Legendary Albums live presenteert The Rolling Stones’ Sticky Fingers

‘The Stones waren destijds lamlendig goed!’

Brown Sugar, Wild Horses, Dead Flowers, Sister Morphine. Zomaar vier monumentale songs van het bijna 50 jaar geleden verschenen legendarische album Sticky Fingers van The Rolling Stones. De plaat met de mooiste hoes aller tijden - die met die echte ritssluiting, vervaardigd door kunstenaar Andy Warhol - is een halve eeuw oud. Prima gelegenheid voor een Nederlandse superformatie om de muziek van precies dat album, en andere bijpassende tracks van The Rolling Stones, eens te herinterpreteren. Bert Heerink: ,,We zijn geen tribute band, wel een verzameling geweldige muzikanten. We trekken de muziek naar ons toe. Jan Akkerman zei: Ik ga die songs natuurlijk wel spelen zoals het eigenlijk moet!”

Tekst: Willem Jongeneelen

De band die met het materiaal van The Stones het theater ingaat liegt er niet om. Onder leiding van gitarist Rob Winter (Kayak, Marco Borsato, Guus Meeuwis) buigt de LA Liveband zich opnieuw op een legendary album. Winter: ,,De basisband is dezelfde als die zich op The Joshua Tree van U2, Brothers In Arms van Dire Straits en vorig jaar nog op Born In The USA van Bruce Springsteen, die laatste met zanger Erwin Nyhoff, stortte. Die platen werden helemaal integraal gespeeld. Sticky Fingers is een totaal andere plaat dan die andere. We kwamen er bij het materiaal van die plaat al snel achter dat het vooral zaak is als band lekker te gaan spelen. Ik bereid alles op dezelfde manier voor als de andere projecten, maar op dat podium kunnen we ook zomaar alles loslaten.”

Bij de stem van zanger Bert Heerink (Vandenberg, Kayak, My Brainbox) denk ik trouwens ook niet meteen aan de klankkleur en timing van Mick Jagger. Heerink lacht. ,,Dat klopt. Ik probeer zaken wel te houden zoals ze zijn. Ik ga niet forceren zoveel mogelijk op Jagger te lijken. Ik zal een middenweg zoeken tussen Jagger en mijzelf. Bovendien zing ik niet alle lead vocalen. The Bombitas zijn deze tournee ook van de partij. Lies Schilp en Inge Bonthond zingen bijvoorbeeld Brown Sugar, maar ook andere tracks. Onze stemmen laten we heerlijk wisselen. Het gaat vooral een muzikaal feest worden, want omdat de plaat te kort is voor een theatervoorstelling zullen er na de pauze nog een pak bij de setting passende hits gespeeld worden. Daar zal bijvoorbeeld Jumping Jack Flash bij zitten. Heerlijk om live te spelen. Bovendien kunnen we het zo licht en zo heavy maken als we zelf willen.”   

Bert Heerink noemt de muziek op het centraal staande album Sticky Fingers ‘lamlendig goed’. ,,Pas op: dat bedoel ik positief. Het album klinkt heel slopend en zo is dat ook precies bedoeld. Het studioalbum klinkt alsof het live ergens is opgenomen. Soms met het gevoel ergens aan de rand van de Mississippi zelfs. Geheel vrijblijvend. Dat ‘lamlendige’ gevoel in bepaalde songs maakt het album zo goed. De plaat is ook gemaakt met de inmiddels vlak bij mij in de buurt wonende gitarist Mick Taylor, een bluesjongen feitelijk. Muzikaal klikte het prima met Keith Richards, op persoonlijk vlak lag dat duidelijk anders, zo begreep ik.”

De opnamen van het op 23 april 1971 verschenen Sticky Fingers vonden deels plaats in december 1969 in de Muscle Shoals Studio in Sheffield, Alabama, deels in februari en oktober 1970 in de Londense Olympic en Trident Studios. Alleen de track Sister Morpine (mede geschreven door Marianne Faithfull) stamt al van eerder in 1969. Het album was de voorloper van Exile On Main Street, het nog veel losser tot stand gekomen volgende, en volgens sommigen echte hoogtepunt in de carrière van The Rolling Stones. Rob Winter: ,,Ieder album van de heren heeft zijn plaats in de muzikale geschiedenis. Sticky Fingers is qua composities niet mijn favoriet, maar dit gaat wel een bijzondere, afwijkende versie van het Legendary Albums-concept worden. Vanwege de losheid in de songs, en de gekozen bezetting met Jan Akkerman, kunnen we volop gaan improviseren. Ik zoek wel degelijk de stemmingen van de gitaren van Keith goed uit, maar de avonden zullen onderling behoorlijk kunnen gaan verschillen. De vorm zal een aantal keren per avond in de richting van een jam kunnen gaan.”

Heerink: ,,Veel meer dan The Beatles waren The Stones een echte live band. Keith Richard heeft wel een bijzondere stijl ontwikkeld. Jan Akkerman is echt fan van hem. Al zei hij laatst wel, eigenwijs als hij is, dat hij die songs nu eigenlijk wel gaat spelen zoals het moet. Jan mag ook van Rob Winter zijn plan trekken. Jan speelt trouwens nooit iets twee keer hetzelfde. Rob opereert als bandleider en legt een deken van zekerheid waarop het voor de anderen lekker spelen is. En Jan is Jan. Een speciaal karakter, met een gebruiksaanwijzing volgens sommigen. Dat valt mee, zeker als je leuke dingen met hem doet. Ik zit al tien jaar in My Brainbox met hem en heb nog nooit problemen gehad.”

Rob Winter noemt zichzelf geen wedstrijdgitarist. Er zal geen ego-strijd op het podium tussen de twee gitaristen ontstaan. Wel was Rob positief verrast dat Jan Akkerman direct ja zei op de vraag of hij in dit project met muziek van The Rolling Stones wilde stappen. ,,Later bleek waarom. De nog jonge Jan Akkerman heeft in de jaren zestig regelmatig in Duitsland gespeeld. The Rolling Stones waren toen al een heel grote band en Jan heeft veel oud materiaal destijds al gespeeld. Wat is zelf zo bijzonder aan de band vindt, nog altijd, dat is dat kwajongensachtige. Ik heb de heren een paar keer ontmoet, in de Arena. Het zijn ook op latere leeftijd echte jochies gebleven. Ze waren nog wat aan het dollen en een spelletje aan het spelen toen de intromuziek al liep. Als kinderen moesten ze dat podium op geschopt worden, omdat daarvoor toch 50.000 mensen stonden te wachten. Tien seconden later werd er trouwens wel gewoon met precies de goede lick begonnen.”

Legendary Albums live presenteert: Sticky Fingers van The Rolling Stones van 22 januari t/m 6 juni in de theaters. Info en alle speeldata: www.legendaryalbumslive.nl