Kom hier dat ik u kus

Sophie van Winden, Kirsten Mulder, Dragan Bakema e.v.a.

wo 22 mei 2019 20:15

Bestel

Met: Sophie van Winden, Kirsten Mulder, Dragan Bakema, Oda Spelbos, Reinout Bussemaker en Misja Nolet.

‘Kom hier dat ik u kus’, de tweede roman van Griet Op de Beeck, werd binnen een week na verschijning een bestseller. Op de Beeck ontving vele prijzen voor haar wondermooie en aangrijpende roman. Na het succes van de toneelbewerking van haar debuutroman ‘Vele hemels boven de zevende’, dat ook in De Stoep te zien was, is Op de Beecks confronterende verhaal over Mona en de verhoudingen in haar familie nu ook voor het theater bewerkt. ‘Kom hier dat ik u kus’ wordt een toneelvoorstelling vol humor, scherpte en ontroering. Een aangrijpend verhaal over ouders en kinderen, de zoektocht naar identiteit, het lef om eigen keuzes te durven maken en de grillen van de liefde.

De pers over 'Kom hier dat ik u kus':

"Slimme regievondsten bij bestseller op toneel" - Theaterkrant

"Kom hier dat ik u kus is mooi én triest" - NRC

"Grote thema’s met voldoende humor" - HDC Media

Rechtenvrij interview met Kirsten Mulder en Sophie van Winden
Door Brechtje Zwaneveld

In het repetitielokaal, aan een tafel vol scripts en koffiebekers, vertellen Sophie van Winden en Kirsten Mulder over de voorstelling Kom hier dat ik u kus. ‘We mogen elkaar gewoon aanvullen toch?’ vraagt Kirsten, ‘we kunnen namelijk bijna niet anders meer.’ Sophie lacht instemmend. In Kom hier dat ik u kus spelen de twee actrices samen de rol van één vrouw, Mona. Hun zinnen buitelen tijdens het gesprek al net zo over elkaar als in de voorstelling.

Kartelig
De voorstelling, een bewerking van de gelijknamige bestseller van Griet op de Beeck, vertelt hoe Mona worstelt met het onvermogen en egoïsme van de mensen om haar heen. Telkens probeert Mona zich te gedragen zoals van haar verwacht wordt, maar binnenin haar kolken allerlei vragen en gedachten.
Sophie: ‘We zijn allebei soms de reële Mona en soms haar innerlijke stem. Die twee stemmen zitten niet netjes over ons verdeeld.’
‘Daardoor krijgt het personage iets karteligs,’ gaat Kirsten verder, ‘net zoals in het echte leven, je innerlijke stem en wat eruit komt houden zich meestal ook niet consequent aan hun ‘rol’, die stemmen lopen door elkaar.’
‘Precies,’ vult Sophie aan, ‘de grilligheid van een innerlijke dialoog kunnen wij doordat we met z’n tweeën zijn heel goed laten zien.’

Voor jezelf opkomen
Met vallen en opstaan ploetert Mona door het leven. Als 9-jarige houdt ze zich staande in een kil gezin, als 24-jarige probeert ze een weg te vinden in haar werk en in de liefde om uiteindelijk als 35-jarige te durven kiezen voor zichzelf. Voor beide actrices is zo’n innerlijke worsteling herkenbaar. Niet zozeer de holle eenzaamheid uit Mona’s jeugd en het gemis van warme en betrokken ouders, maar vooral Mona’s mechanisme om zich constant verantwoordelijk te voelen voor het geluk van anderen.
Kirsten: ‘Ik heb net als Mona moeten leren dat je niet moet vergeten wat voor jouzelf belangrijk is. Vroeger had ik de neiging om het gevoel van een ander over te nemen en dan daarop te reageren in plaats van me af te vragen wat ik zelf eigenlijk wil.’
Sophie beaamt: ‘Het mooie aan het stuk is dat wij als vijfendertigjarige Mona terugkijken op Mona als kind en als adolescent. Ik merk dat ikzelf Mona net een paar stapjes voorbij ben in zelfvertrouwen en voor mezelf opkomen. Ik moet tijdens het repeteren af en toe oppassen dat ik ons personage wel haar onbeholpenheid en ontwikkeling gun en haar niet alvast wat dapperder maak dan ze op dat moment is.’

Scheve machtsverhoudingen
Mona gaat in het theater werken. De voorstelling geeft wat dat betreft een inkijkje in de praktijk van het theater. Ook dat is herkenbaar voor de actrices.
Sophie: ‘Mona werkt samen met een autoritaire regisseur.’ Kirsten valt in: ‘Die bestaan echt.’ Sophie vervolgt: ‘Zeker bestaan die echt, de theaterwereld wordt heel reëel neergezet. Ik maakte onlangs letterlijk mee dat twee mannen niet bepaald genuanceerd over mij stonden te praten waar ik bij was, precies zoals Mona overkomt. Ik moest erom grinniken, maar kon dat niet delen met die twee mannen. Gelukkig komt er de laatste tijd verandering in, maar op sommige plekken in de theaterwereld zitten de machtsverhoudingen nog steeds volkomen scheef. Dat laat de voorstelling goed zien.’
Kirsten: ‘En tegelijkertijd is het theater ook een heel veilige sfeer natuurlijk, waarin je juist echt gezien wordt en jezelf kan zijn. Op veel plekken waar ik heb gewerkt worden juist goede gesprekken gevoerd over wezenlijke onderwerpen. Hier in dit repetitielokaal,’ ze wijst om zich heen, ‘in ieder geval wel.’

Empowerment
Uiteindelijk durft Mona te kiezen voor hoe zij zelf haar leven wil leiden.
Sophie: ‘Er zit ‘empowerment’ in de voorstelling. Durf je leven te leiden en kijk eerlijk naar waar je vandaan komt. De kwetsbare Mona krijgt lef maar hoeft daarvoor niet haar onzekerheid op te geven of een heel nieuw leven te beginnen.’ 
Kirsten: ‘Ook als dappere volwassene mag je het soms niet weten.’
Sophie: ‘Die gedachte, dat je dapper én kwetsbaar tegelijk mag zijn, krijgt een mooi podium in deze voorstelling.’

 

Lees hier het interview van Sophie van Winden door Jeroen Schmale van het AD.